ion

جام جهانی 2018 روزهای پایانی خود را سپری می کند

راز این معجون سکرآور

فرهنگی /
شناسه خبر: 384427

در این یک ماه گذشته گویی فوتبال متن بود و هر چیزی غیر از فوتبال، حاشیه! یک ماهی که بعد از چاق سلامتی‌ها، اولین کلامی که بر زبان‌ها جاری می‌شد، فوتبال بود و جام جهانی‌اش.

ایران آنلاین / براستی راز جذابیت فراگیر این جام در چیست؟ جذابیتی که حتی بی‌تفاوت‌ترین آدم‌ها را نیز به نوعی به سوی خود می‌کشد و اگر اندک علاقه‌ای هم باشد، که دیگر حسابش جداست. وقتی قدری عمیق‌تر به این جذابیت فکر می‌کنیم، درمی یابیم که ملات آن را نباید صرفاً در خود «بازی فوتبال» جست و جو کرد. چند درصد از مردمی که با چنین اشتیاق و ولعی جام 2018 روسیه را دنبال می‌کنند، در دیگر مواقع به چنین تب سوزانی دچار می‌شوند؟ چه درصد و چه میزانی از تماشاچیان جام جهانی در دیگر اوقات و ایام وقت می‌گذارند تا بنشینند و -مثلاً- بازی تیم‌هایی چون ایسلند و سنگال و... را تماشا کنند؟ اما گویی پای جام جهانی که در میان باشد، هر مسابقه‌ای ارزش نشستنن و تماشا کردن و پی گرفتن را دارد. بی‌گمان، راز معجون شوق‌افزایی که این بازی‌ها را چنین در کام ما گوارا می‌کند، فضای خاصی است که جام‌های جهانی در دل آن برگزار می‌شوند. جذابیت خود بازی فوتبال، جای خود، اما فضای جام جهانی، فضای یک جشن و جشنواره تمام عیار است؛ ضیافتی که در آن، علاوه بر بازیکنانی که وارد مستطیل سبز می‌شوند، میلیاردها آدم نیز حی و حاضر و خود بازیگرند. مردمان مختلف با ملیت‌ها و قومیت‌های متفاوت از چهار گوشه دنیا در کنار هم واریته‌ای جذاب از تنوع فرهنگی و اجتماعی را به نمایش می‌گذارند. در این جشنواره چشم‌ها صرفاً به درون زمین نیست؛ چشم و گوش می‌گردد و می‌چرخد و می‌لغزد و این گونه‌گونی و این به اصطلاح تکثر را سر می‌کشد و از آن لذت می‌برد. جام جهانی انکار «تنهایی» است. فوتبال به طور اعم و جامی از این دست، به‌طور اخص، انکار بلند تنهایی است. چرا؟ چون در همان لحظاتی که حتی به تنهایی در خانه، رو به تلویزیون نشسته‌ای و مسابقه‌ای را تماشا می‌کنی، ناخودآگاه خود را در کنار و در میان و در دل میلیاردها انسانی حس می‌کنی، که در همان لحظات همراه با تو به تماشا نشسته‌اند. غرقه شدن در این اقیانوس انسانی است که ما را چنین می‌فریبد و مدهوش می‌کند. تک‌تک این تماشاچیان از دیدن آدم‌های مختلف، فرهنگ‌های مختلف، پوشش‌های مختلف، نژادهای مختلف، قومیت‌های مختلف، گویش‌ها و آوازهای مختلف با شادمانی‌ها و غمگساری‌های متفاوت لذت می‌برند و مگر می‌توان لذّت نبرد؟ و این یعنی ظهور تمام عیار یک «پلورالیسم فرهنگی».

وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت... جشنواره‌ای از سبک زندگی، عین زندگی؛ همین غم‌ها و شادی‌های رنگارنگ است که این تابلو را تا بدین اندازه جذاب و زنده و جاندار می‌کند. گیریم نگاه حاکم بر تلویزیون ما و ممیزی تصاویر، بخش عمده‌ای از این تظاهرات ناب فرهنگی و غم‌ها و شادی‌ها را از چشم تماشاچی ایرانی پنهان بدارد، اما این غم‌ها و شادی‌ها، در هنگام گل، یا برد و باخت‌ها در کسری از ثانیه تکثیر می‌شود، از در و دیوارها و سکو‌های استادیوم‌ها بالا می‌رود، سرزمین و قاره محل برگزاری را می‌روبد و به چهار گوشه دنیا سر می‌کشد و تخیلات تو در آن لحظه چنان قوتی به خود می‌گیرد که با تمام وجودت هلهله تکثیر شده در خانه‌ها و خیابان‌ها و کوچه و پس کوچه‌های آن سرزمین دوردست (تیم کشور برنده) و همینطور غم و رخوت متکثّر بازنده را با تمام وجود خود حس می‌کنی. لحظاتی که عین زندگی، زیبا و فرارونده است. بی‌مرز و سبک است. واقعی و بس زیباست. این فوتبال است.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.