ion

نگاهی به نمایشگاه کامران یوسف‌زاده در گالری «آب‌انبار»

برهوتی فراتر از واقعیت

فرهنگی /
شناسه خبر: 359527

کامران یوسف‌زاده در سال 1335 شمسی در تهران متولد شد. نقاشی را از کودکی نزد مادرش که از شاگردان علی‌محمد حیدریان بود آموخت. از همان زمان در کارگاه حیدریان که خود یکی از شاگردان برجسته کما‌ل‌الملک بود، رفت و آمد داشت و به کشیدن چهره‌ انسان با تکنیک رنگ و روغن علاقه نشان می‌داد.

ایران آنلاین /او پس از پایان دوران دبیرستان ابتدا به امریکا و سپس به فرانسه مهاجرت کرد و به تحصیل در رشته فلسفه در دانشگاه‌های برکلی (کالیفرنیا) و سوربن (پاریس) پرداخت. پس از آن مدتی در کنسرواتوار سینمای پاریس فیلمسازی خواند. بعد از حدود یک دهه اقامت در پاریس به امریکا برگشت و در نیویورک ساکن شد. پس از فعالیتی کوتاه در زمینه ساخت فیلم مستند دوباره به طور جدی به نقاشی روی آورد. «وای. زی. کامی» شهرتش را بیشتر مدیون پرتره‌هایش است. پرتره‌هایی‌ که تصویرگر سکوتی عمیق و مکاشفه‌ وار هستند و در آنها هنرمند سعی دارد بعدی متافیزیکی را احیا کند - آن هم در دورانی که تولیدات هنری برجسته اغلب به «مابعدالطبیعه» و مقولات مابعدالطبیعی به دیده تردید نگاه می‌کنند.

نخستین نمایش آثار کامران یوسف‌زاده یا «وای.زی.کامی» در ایران ۳۱ فروردین افتتاح شده است. «وای زی.کامی» یکی از هنرمندان سرشناس ایرانی است، با این حال شاید بسیاری از ایرانی‌ها با آثار او آشنا نباشند و نمایشگاه مجموعه آثار در گالری آب‌انبار فرصت خوبی برای مخاطبان ایرانی است که آثار این هنرمند ساکن نیویورک را از نزدیک ببینند.
در این نمایشگاه با وجود تعداد آثار کمی که به نمایش گذاشته شده، اما سعی شده است تا دوره‌های مختلف کاری او را شامل شود، دست‌ها، پرتره‌ها و گنبدها. آنچه بخوبی در این آثار مشخص است و بابک احمدی نیز در مقدمه نمایشگاه بدرستی درباره این آثار اشاره داشته، این مسأله است که هنرمند به‌عالم تجریدی نیفتاده است، هرچند که بازنمایی‌ها در آثار او ما را به سمت تجرید و انتزاع می‌کشاند.
دست‌کم، پرتره‌ها و دست‌های محو او این خاصیت را دارند که ما را از اصل چهره بازنمایی شده جدا کنند و به دنیایی دیگر ببرند. به‌طور ویژه پرتره‌های بدون عنوان و محو وای.زی.کامی که در آنها چشم‌ افراد یا بسته است یا به پایین دوخته شده، کمترین داده‌ها را از فرد اصلی در اختیار ما می‌گذارند تا کمترین ارجاع به واقعیت را داشته باشند و ما را برای منظوری خاص آماده کنند.
ما در این نقاشی‌ها با حسی متضاد و دوگانه روبه‌رو هستیم که یکی ما را سمت واقعیت و دیگری ما را از آن دور می‌کند اما هیچ وقت نمی‌توانیم این دو را همزمان با هم ببینیم و درک کنیم. بی‌راه نیست اگر بگوییم این وجه واقع‌گرا و رئالیستی آثار وای.زی.کامی برآمده از دوران کودکی و تأثیرات علی‌محمد حیدریان و سبک و سیاق کار او است و نوع رفتار او با پرتره‌‌ها برآمده از زندگی شخصی و معاصر او. اگر بی‌هیچ شناختی وارد نمایشگاه این هنرمند شوید شاید در ابتدا فکر کنید که این نمایشگاه، نمایشگاهی مذهبی و روحانی است و چهره‌ها متعلق به قدیسان و عبادت‌گران است، البته شاید همین گونه هم باشد. با وجود این آنچه وای.زی.کامی خلق کرده است همان چیزی است که در واقعیت وجودی انسان معاصر وجود دارد، معنویتی که شاید از دست رفته است یا تصور این معنویت با انسان معاصر چندان سازگار نیست، بنابراین سخت می‌توان این دو را با هم دید و آمیخت.
در مجموعه‌ «برهوت» (Dry Land) که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ کشیده شده، هنرمند 23 پرتره رنگ روغن را کنار عکس‌های تک‌رنگی از نماهای شهری قرار داده است و بیش از هرچیز به شهر و مردم غمگین آن توجه می‌کند. اما در مجموعه بعدی دیگری این شهروندان از چهره‌های اصلی خود دور می‌شوند، به پایین نگاه می‌کنند یا چشمان شان بسته است. اینجا دیگر خبری از تصویر خیابان و ارجاع مستقیم به شهر یا زندگی شهری نیست، فقط مردمی هستند که باید از دور نگاه‌شان کرد، چرا که از نزدیک با یک نقاشی محو و نامعلوم روبه‌رو هستید. برخورد وای.زی.کامی در پرتره‌های جدیدش بیش از هر چیز دیگر برخوردی فلسفی است و توانسته است حرف و کلام ساده اما عمیق فلسفی را وارد نقاشی‌هایش کند. او بخوبی از پس بیان دوگانگی‌ها برآمده است، مسأله‌ای که در برخی کارهای دیگر او رنگ و بویی سیاسی نیز به خود گرفته است.
نمایشگاه آثار کامران یوسف‌زاده از ۳۱ فروردین تا ۲۵ خرداد ۹۷ در گالری آب انبار به نشانی خیابان انقلاب، دروازه دولت، خیابان خاقانی، کوچه روشن منش، پلاک ۲ برگزار خواهد بود./روزنامه ایران

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.