ion

درخشش کفش ایرانی پشت ویترین

با افتخار بگوییم تولید خودمان است

گزارش /
شناسه خبر: 346458

گرچه هنوز بین بعضی فروشنده‌ها رایج است که در جواب به این سؤال که کفش تولید خودتان است، می‌گویند زیره‌اش ایتالیایی است یا فلان چیزش مال فلان‌جا، اما بیشترشان مثل همان فروشنده اول با افتخار می‌گویند تولید خودمان است

ایران آنلاین / «تولید خودمان است.» این را با افتخار می‌گوید. کفش را به شیوه کفاشان قدیم از وسط تا می‌کند تا انعطافش را نشان دهد. کفش هشت ترک دورنگ، انصافاً زیباست. از نظر ظرافت و دوخت هیچ ایرادی نمی‌توان به آن گرفت. زیره با دوخت به رویه وصل شده و رنگ کوک‌ها با رویه کفش هماهنگی دارد. «چرم اعلاست.» این را فروشنده می‌گوید در یکی از فروشگا‌ه‌‌های پایین میدان فردوسی؛ همان‌جا که راسته چرم فروش‌هاست. مغازه‌های تک و فروشگاه‌های انواع برند چرم ایرانی. کفش را در یکی از همان مغازه‌های تک می‌بینم و به چشمم آنقدر خوب می‌آید که راحت نمی‌توانم از آن چشم‌پوشی کنم. قیمت 180 هزار تومان که با توجه به نمونه خارجی برندی معروف که به تازگی دیده‌ام، یک ششم قیمت آن ‌است. انصافاً هم به‌لحاظ زیبایی و ظرافت، تفاوت خاصی بین آنها پیدا نمی‌کنم و این را با توجه به آن می‌گویم که در انتخاب و خرید کفش تبحر پیدا کرده‌ام و قدرت تشخیصم بد نیست.

به فروشگاه‌های دیگر هم سری می‌زنم و نمی‌توانم بگویم باقی مدل‌ها را هم پسندیده‌ام و همه کفش‌های ساخت وطن، همان ظرافت و زیبایی را داشته‌اند که در کفش دلخواهم دیده‌ام، اما می‌شود دید که به نسبت سال‌های قبل پیشرفت خوبی داشته‌اند و اگر هنوز صددرصد به نمونه‌های خارجی نرسیده‌اند، راه زیادی هم ندارند. گرچه هنوز بین بعضی فروشنده‌ها رایج است که در جواب به این سؤال که کفش تولید خودتان است، می‌گویند زیره‌اش ایتالیایی است یا فلان چیزش مال فلان‌جا، اما بیشترشان مثل همان فروشنده اول با افتخار می‌گویند تولید خودمان است؛ صد درصد: «مردم حالا به چرم ایرانی اعتماد دارند. نه اینکه قبلاً نداشتند یا چرم ایران مرغوب نبود اما حالا خیلی فرق کرده. راستش را بخواهید قبلاً هر مدلی را نمی‌توانستیم دربیاوریم. توانایی‌مان در تولید کفش محدود بود اما حالا به‌خاطر ماشین‌آلات جدید، این توانایی را داریم. حساب کفش تمام دست‌دوز هم که دیگر جداست و حرف ندارد اما خب گران تمام می‌شود.»
این را یکی از فروشندگان راسته چرم‌فروش‌ها می‌گوید و ادامه می‌دهد: «ثبت برندهای چرم ایرانی به نظرم کار خوبی بود. ما صادرات داریم و این درحالی است که قبلاً چرم ایرانی را به اسم چرم ایتالیایی جا می‌زدند تا مشتری داشته باشد اما حالا تولیدکننده با افتخار تولیدش را معرفی می‌کند. ما تولیدکننده‌های کوچک‌تر قطعاً توان رقابت چندانی با برندهای بزرگ نداریم اما به هرحال فروش خودمان را داریم. البته برندهای بزرگ مثل همین‌ها که در این راسته می‌بینید، در مواقعی که فروش فوق‌العاده دارند، مشتری‌ها را خیلی به خودشان جذب می‌کنند. برای ما نمی‌صرفد که حراج‌های بزرگ بزنیم اما تلاش می‌کنیم با تنوع در مدل‌ها و رنگ‌ها نظر مشتری‌ها را جلب کنیم. البته اینکه طراحی کنیم خیلی باب نیست. بیشتری‌ها سعی می‌کنند از روی مدل‌های خارجی و بیشتر ایتالیایی طرح بزنند تا مورد پسند مشتری باشد.» چرم البته حسابش جداست. خریداران خودش را دارد و به لحاظ قیمت هم جوری نیست که تمام قشرها به خریدش تمایل نشان دهند.
راسته خیابان «صف» یا همان «سپهسالار» جایی است که هر مدل با هر تنوع جنس و قیمت را می‌توان در آن یافت. هم کفش چرم پیدا می‌شود و هم چرم مصنوعی و هم به قول خودشان پلاستیک. بستگی به این دارد که چقدر بخواهید هزینه کنید. اینجا جایی است که کمتر مورد هجوم پاپوش‌های چینی قرار گرفته، گرچه خیلی هم در امان نبوده است. برخی  کارگاه‌های تولید کفش در این خیابان تعطیل یا محدود شده‌اند اما هنوز هم هستند کارگاه‌هایی که تولیداتشان مستقیم پشت ویترین مغازه‌های این خیابان می‌رود.
«ما مدل‌ها را کپی می‌کنیم. چاره دیگری نداریم. من خودم عاشق طراحی کفش هستم اما باید تحصیلات و سوادش باشد. اینکه مدلی را از دوبی و ترکیه بخریم و بازش کنیم و از روی آن کپی کنیم، قطعاً هم راحت‌تر است و هم بیشتر به دل مشتری می‌نشیند.» این را احمد یکی از تولید‌کننده‌های خیابان صف می‌گوید و ادامه می‌دهد:«ما طراح نداریم. اگر هم داشته باشیم، برای همه تولیدکننده‌ها مقدور نیست که پول طراحی بدهند و فقط برندهای بزرگ هستند که کار طراحی انجام می‌دهند که قطعاً در قیمت تمام شده محصول تأثیرگذار است.»
 یادش بخیر چکمه فیلی
روزگاری بود که با آن چکمه‌های داخل پشمی که کنارش طرح فیل داشت، خوش بودیم. هر بچه‌ای یک جفت از آن چکمه‌های فیل‌نشان داشت و کل زمستان را هم با همان سر می‌کرد. کفش کیکرز هم بود. پوتین بند‌دار که از آن هم هرکدام‌مان یک جفت داشتیم و رنگ‌هایش باهم فرق داشت. بیشترش قهوه‌ای و سرمه‌ای و مشکی و گهگاهی پای کسی زرشکی‌اش را می‌دیدیم که رنگ تکی بود و به چشم می‌آمد یا آن کتانی‌های سفید زیره سبز که به اسم «کتونی چینی» معروف بود و پسربچه‌ها آنقدر با آن فوتبال بازی می‌کردند که تکه پاره می‌شد و بعدش یکی دیگر می‌خریدند و زیرپا می‌انداختند. کفش ملی اسمی آشنا بود برایمان. خرید از آن نه برای کسی افت داشت و نه اصلاً به ذهن کسی می‌رسید که جایگزین بهتری برای کفش محبوب ایرانی پیدا کند. با ورود انبوه کالاهای چینی اما کفش ملی کم کم روزهای افول را تجربه کرد. سهم یک و نیم درصدی کفش ملی از 200 میلیون جفت کفش مصرفی در داخل کشور، بخوبی نشاندهنده این افول است. آن وقت‌ها فروشگاه‌های بزرگ کفش ملی را زیاد این طرف و آن طرف می‌دیدیم. فروشگاه‌های آشنا با آن علامت بزرگ فیل که دوستش داشتیم و به چشم‌مان قشنگ بود. یکی دو تا فروشگاه را در ذهن دارم که به نظرم هنوز مانده‌اند. راهی یکی‌شان می‌شوم. مطمئنم که تا همین پارسال آنجا بود اما وقتی به مکان مورد نظر می‌رسم، با فست فودی دونبشی مواجه می‌شوم که جای فروشگاه را گرفته است؛ سرنوشتی که قسمت خیلی از فروشگاه‌ها طی سال‌ها شده است. صاحب فروشگاه کناری از حال و روز بد فروش کفش ملی می‌گوید و اینکه تنها با بن‌های ارگانی فروش داشتند.
فعالان صنعت کفش، کفش ملی را قوی‌ترین برند کفش ایرانی در تاریخ تجارت ایران می‌دانند؛ نامی که حالا دیگر درخششی ندارد و گویا تنها باید دستی به کمکش بیاید تا شاید اندکی از اقتدار سال‌های گذشته را بازیابد.
اواخر سال گذشته بود که خبر همکاری کیکرز فرانسه با کفش ملی بعد از 30 سال به گوش رسید و خاطره آن سال‌ها را زنده کرد. شرکت کفش ملی اعلام کرد که طرح توجیهی این شرکت برای همکاری با کیکرز آماده شده و قرار است تولیدات مشترک با سرمایه ٧‌ هزار‌ میلیون ریالی از ‌سال 97 روانه بازار شود. این درحالی است که از 11هزار کارگر کفش ملی دیگر نشانی نیست و این شرکت درحال حاضر ارائه‌کننده محصولات 160 شرکت دیگر است. حتی برخی مشتریان عنوان می‌کنند که در میان کفش‌های عرضه شده در فروشگاه‌های کفش ملی، کفش‌های چینی هم دیده می‌شود که البته مدیران شرکت این ادعا را تکذیب می‌کنند.
«شما حاضرید از کفش ملی خرید کنید؟» دختر کمی مردد نگاه می‌کند و بعد می‌گوید: «اگر خوب باشد، چراکه نه. برای من مهم است کفش زیبا و باکیفیت بخرم و هر تولیدی که این خصوصیات را داشته باشد، برای من خوب است حالا فرقی نمی‌کند ایرانی باشد یا خارجی. قطعاً بین کفش ایرانی و خارجی با کیفیت و قیمت مشابه، ایرانی را انتخاب می‌کنم. این را هم البته بگویم که کفش‌های ایرانی معمولاً قیمت‌شان بالاتر از چینی‌هاست اما کیفیت بهتری دارند.»
این سؤال را از چند نفر دیگر هم می‌پرسم و جواب‌هایشان برایم جالب است. بیشتر آنها معتقدند که اگر کفش‌های ایرانی طراحی خوبی داشته باشند، مشکلی با خریدشان ندارند و از آن استقبال می‌کنند چراکه کیفیت رویه‌شان بالاست و البته زیره‌های خوبی ندارند.
فعالان کفش ملی وعده داده‌اند بعد از نوروز 97 فروشگاه‌های این شرکت را در مراکز تجاری بازسازی کنند. کاش روزی برسد  همان‌طور که از دیدن نام برندهای خارجی در مراکز خرید ذوق زده می‌شویم، دیدن تابلوی فروشگاه‌های کفش‌های تولید وطن هم ذوق‌زده‌مان کند.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.