ion

زنان هندی خواستاررهایی از رنج استفاده اجباری از توالت های جمعی هستند

«وای فای» مهمتر است یا سرویس بهداشتی

زندگی /
شناسه خبر: 303766

از سال 2014 که «نارندرا مودی» به نخست‌وزیری هند رسید، یکی از شعارهای اصلی‌اش، بهبود وضعیت بهداشت در شهرها بوده است. آنان که شرایط زندگی هندی‌ها را می‌شناسند، خوب می‌دانند که این شعار برخاسته از یک خلأ عمومی در زندگی روزمره هندی‌هاست و این خلأ چیزی نیست جز سرویس بهداشتی!

ایران آنلاین /خبرنگار بی‌بی‌سی جهانی به شهر وادناگار، زادگاه آقای نخست‌وزیر در ایالت گجرات رفته است تا تغییرات را از نزدیک در این شهر-به‌عنوان مشتی نمونه خروار- ببیند. او خوب می‌داند که این شهر و دیگر شهرهای هند بشدت کمبود «توالت» دارند و بخصوص زنان خواهان رفع این مشکل هستند. وقتی به شهر وادناگار در ایالت گجرات نزدیک شدم، پرچم‌های پر زرق و برق کشور در آسمان تکان می‌خوردند.وادناگار شهری در ایالت گجرات است که آقای مودی در آن به دنیا آمده و سال‌های کودکی‌اش را گذرانده است. این شهر، حالا به به‌دلیل اهمیت تاریخی به مکان توریستی مهمی تبدیل شده است.

در منطقه «روهیت واس»، گروه بزرگی از «دالیت»ها - که به «نجس»‌ها معروفند- زندگی می‌کنند. وقتی وارد آنجا شدم، پیامی روی گوشی تلفنم دریافت کردم: «شما وارد منطقه وای فای شده‌اید.» وای‌فای عمومی سرعت خوبی داشت و همین باعث خوشحالی من شد. اما ناگهان با چیز عجیب و غریبی رو به رو شدم. وقتی از مردم خواستم توالت عمومی را نشانم بدهند، همه با تعجب نگاهم کردند. بعد از مدتی فهمیدم که این منطقه با توالت غریبه است. واقعاً برایم عجیب و باور نکردنی بود که «توالت» دغدغه اصلی مردم اینجاست. واقعاً شوکه‌کننده بود که مردم اینجا(مثل خیلی نقاط دیگر) به مراتب دسترسی راحت‌تری به تلفن همراه و اینترنت دارند تا توالت.
گروهی از دانش‌آموزان دختر مرا به زمینی در گوشه‌ای بردند و گفتند اینجا توالت ماست. آنها برای رفع حاجت به اینجا می‌آمدند.
در منطقه روحیت واس دو زمین جداگانه به‌عنوان توالت بزرگ برای مردان و زنان در نظر گرفته شده است. اینجا از توالت‌های امروزی و مدرن هیچ خبری نیست. با اینکه طرح دولت برای بهداشت عمومی انجام می‌شود و خیلی از روستاها دارای توالت شده‌اند، اما مردم فقیر شهر خود آقای نخست‌وزیر هنوز از این حق مسلم برخوردار نیستند.
نبود توالت در کشور هند، مسأله‌ای جدی است. مطابق با آمار سازمان بهداشت جهانی نزدیک به نیم میلیارد نفر در هند از داشتن توالت محروم هستند. توالت برای آنها معمولاً فضای باز است. نبود توالت باعث مشکلات بهداشتی زیادی شده که در زنان بسیار شایع‌تر است. نبود امکانات بهداشتی مناسب باعث عفونت‌های زنانه می‌شود که مزمن شده و سلامت آنها را به خطر می‌اندازد. آمارها نشان می‌دهد که یکی از عوامل تولدهای زودرس، عقب ماندگی‌ها و نوزادان کم وزن در بین زنان طبقه فقیر و روستایی کشور هند، نبود توالت برای مادران در دوران بارداری است.
داکسا بین، زن 30 ساله‌ای است که از فاضلاب‌های رها در این منطقه شکایت دارد. او به خبرنگار بی‌بی‌سی می‌گوید: «اینجا فاضلاب‌ها رها هستند و همه جا دیده می‌شوند. بچه‌های کوچک ما، دختران ما، زنان سالمند مجبور هستند برای اجابت مزاج به زمین تعیین شده بروند. جایی که ما در آن زندگی می‌کنیم، شبیه تنها چیزی که نیست خانه است و هیچ کدام‌شان هم توالت ندارد.»
خانم بین می‌گوید که دولت آقای مودی قول داده بود مشکلات ما را برطرف می‌کند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. «او به ما قول داد که خانه دار می‌شویم. او قول داد هر خانه‌ای توالت خواهد داشت. اما هیچ اتفاقی نیفتاد و اوضاع همان طور است که بود.»
آقای مودی در تابستان سال 2014 به قدرت رسید و برای نخستین بار در ماه اکتبر به زادگاهش برگشت تا مشکلات مردم را بشنود. یکی از شعارهای انتخاباتی او ساخت 100 میلیون توالت در سرتاسر کشور هند بود. «او اصلاً حواسش به ما نیست. اصلاً کسی اینجا نمی‌آید تا به ما و مشکلات‌مان گوش دهد و آنها را حل و فصل کند. ما در باتلاق مشکلات دست و پا می‌زنیم و برای هیچ مقام مسئولی مهم نیست.»
ساکنان این منطقه می‌گویند که از بین 30 هزار خانوار منطقه، بیش از 500 خانه توالت ندارند. آنها از طبقه نجس‌ها و فقرای کشور هستند. آدم‌هایی که بود و نبودشان برای هیچ کس اهمیت ندارد.
خانم جاگماتی سانگوان، فعال حقوق زنان، می‌گوید: «این واقعاً مشکل فراگیری است که آسیب‌های اجتماعی را به‌دنبال خودش می‌آورد. بسیاری از این زنان وقتی برای اجابت مزاج از خانه بیرون می‌روند، مورد حمله مردان قرار می‌گیرند. تعدادی از آنها مورد سوء‌استفاده جنسی قرار می‌گیرند و چون از طبقه فقیر هستند برای کسی مهم نیست. در بهترین حالت، به آنها دست درازی می‌شود یا فحش‌های جنسی نصیب‌شان می‌شود. کسی به فکر جسم و روان این دختران و زنان که مادران نسل آینده این کشور هستند نیست. آنها نه تنها گرفتار عفونت‌ها و بیماری‌های زنانه مختلفی می‌شوند، بلکه دچار افسردگی و اضطراب هم می‌شوند. اما وضعیت آنها برای هیچ کس مهم نیست.»
به‌دلیل نبود توالت در این خانه‌ها، کسی دوست ندارد به آنها سر بزند و میهمان‌شان شود. نیوشا دختر 16ساله‌ای است که در دهلی نو زندگی می‌کند و مادربزرگش ساکن روستاست. او می‌گوید: «یادم می‌آید وقتی بچه بودم به دیدن مادربزرگم می‌رفتیم و برای دستشویی باید سطلی به دست می‌گرفتیم و بیرون می‌رفتیم. اصلاً حس خوبی نداشت و بسیار آزاردهنده بود. برای همین ترجیح می‌دهم دیگر به دیدن مادربزرگم نروم، چون در خانه‌اش توالت ندارد.»

اخیراً فیلمی در هندوستان به روی پرده رفته که موضوع آن نبود توالت است. نام این فیلم «توالت: یک داستان عاشقانه» است. در این فیلم به یکی از مهم‌ترین چالش‌های بهداشتی و اجتماعی کشور هند پرداخته شده که همان کمبود توالت است. آقای آکشای کومار 49 ساله که نقش اصلی مرد این فیلم را برعهده دارد درباره انتخاب این نقش می‌گوید: «من همیشه دوست دارم در فیلم‌های اجتماعی که به مشکلات مردم پرداخته می‌شود بازی کنم. مشکلاتی که مردم فقیر جامعه با آنها دست و پنجه نرم می‌کنند.»
همان طور که از وسط مسیرهای فاضلاب باز، زهکشی‌ها و راه‌های درب و داغان عبور می‌کردم، زنان را می‌دیدم که جلوی خانه‌هایشان مشغول شست وشوی لباس بودند.اخیرا دولت هند اعلام کرده که 5.5 میلیارد روپیه برای توسعه شهر وادناگار به‌عنوان شهر توریستی هزینه خواهد کردو توسعه بهداشت در اولویت قرار دارد.اما خانم مانی بین 70 ساله معتقد است که این هزینه‌ها هیچ تغییری در زندگی او به وجود نمی‌آورد، همان طور که در این 70 سال چیزی تغییر نکرده است. او هر روز صبح سطل قرمز رنگی را پر از آب می‌کند و با آن به توالت می‌رود. توالت برای او همان زمین بزرگ تعیین شده است.بیشتر زنان معتقدند که چنین طرحی یا به سرانجام نمی‌رسد یا شامل حال آنها نمی‌شود. حالا خیلی از آنها دست به ابتکار زده‌اند و با بلوک‌های سیمانی برای خودشان توالت درست می‌کنند. از آنها می‌خواهم مهم‌ترین خواسته‌شان را بگویند تا به گوش نخست‌وزیر برسانم. همه یک جواب می‌دهند: «ساخت توالت.»
چند ماه قبل، زنی به دادگاه مراجعه کرد تا از همسرش طلاق بگیرد. دلیل او این بود که شوهرش قول داده بود توالتی در خانه می‌سازد، اما به قولش عمل نکرده است. قاضی آن قدر ناراحت شده بود که گفته بود: «آیا ما نمی‌توانیم برای حفظ‌ شأن و آبرو و شخصیت مادران، خواهران، زنان و دخترانمان چند توالت بسازیم؟»
در پایان بازدید از وادناگار، یکی از زنان می‌گوید: «ما خجالت می‌کشیم که توالت‌مان یک زمین است. توالت‌مان دست جمعی است. توالت‌مان جلوی چشم همه قرار دارد. چنین وضعیتی بسیار تحقیرآمیز و آزاردهنده است و شخصیت انسانی ما را زیر سؤال می‌برد. ما می‌خواهیم هر چه زودتر این وضعیت به پایان برسد و‌ شأن ما حفظ شود.»

زنان هندی خواستاررهایی از رنج استفاده اجباری از توالت های جمعی هستند  «وای فای» مهمتر است یا سرویس بهداشتی
زنان هندی خواستاررهایی از رنج استفاده اجباری از توالت های جمعی هستند  «وای فای» مهمتر است یا سرویس بهداشتی

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.